Transformacja energetyczna w ciepłownictwie wymaga mobilizacji publicznych i prywatnych źródeł finansowania. Środki własne samych zakładów ciepłowniczych nie są dostateczne. Znaczne środki publiczne, m.in. z Funduszu Transformacji nie będą wystarczające. Z kolei tradycyjne środki pożyczkowe mogą nie być dogodnymi ze względu na długie okresy zwrotu z inwestycji. Z drugiej strony inwestowanie o charakterze długoterminowym (a taki charakter maja inwestycje energetyczne) może zapewnić długoterminową stabilizację przychodów z tych inwestycji. Inwestycje w transformację ciepłownictwa oznaczać będą zwiększoną efektywność energetyczną samego ciepła oraz dodatkowe stabilne moce w KSE (założenie: kogeneracja). Czy te powody są wystarczające, aby te inwestycje oznaczały niższe obciążenia dla końcowych odbiorców?
Czy i jak łączyć różne źródła finansowania w transformacji energetycznej ciepłownictwa?
Czy projekty w modernizację/transformację ciepłowni, zakładając wsparcie środkami publicznymi np. z Funduszu Transformacji, mogą być finansowane z kredytu?
Czy warunki przyznawania dotacji/preferencyjnej pożyczki mogą być i powinny pomocne przy rozpatrywaniu wniosków o finansowanie dłużne i/lub z dedykowanego funduszu?
Jak stabilizować przychody takich projektów energetycznych, a zwrotowi z inwestycji zapewnić przewidywalność?
Jakie narzędzia finansowe (kredyty, obligacje przychodowe, fundusze, inne) mogą być użyteczne przy inwestycjach w ciepłownie?
Jak zapewnić elastyczne podejście do finansowania takich inwestycji wobec różnorodności projektów i zróżnicowanych źródłach finansowania?
Czy doświadczenie i kompetencje takich instytucji jak NFOSiGW mogą być użyteczne przy wspólnym finansowaniu modernizacji ciepłowni? Czy profil i wiedza prywatnych instytucji finansowych jest odmienna, a procesy finansowania odrębne?
